بي انصاف درک کن درک کن احساس ما
بي انصاف درک کن اين قلب حساس ما
ميدوني بدونه تو ميميرم ميدوني با دل خود درگيرم
فکر نکن در اين جهان تا بودم
لحظه اي بدونه تو آسوده ام
وقتي که از تو دروم .... يک کوه بي غرورم
نوايي بي سرورم مـــــــن
چشمه اشک سردم
بي تو من خود دردم
شبنم برگ زردم من
اگه درکم نکني ميشکنه قلب شقايق ... ميميره لاله عاشق در دل سرد دقايق
اگه درکم نکني ميريزه اشک مصيبت .... پر ميشه درياي حسرت
اخي تا به کي منيت
ابر بهارانم ....نم نم بارانم... چرا تو اي سنگ دل ظلم فراوان ميکني
من غم آوازم ..... ناله هر سازم
وقتي که دنيايمو زار وپشيمان ميکني
بي انصاف درک کن درک کن احساس ما
بي انصاف درک کن اين قلب حساس ما
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم مهر ۱۳۸۸ ساعت 4:14 توسط هديه
|
بعضي وقتها آدم خسته ميشه از اينکه توي روز ، بايد اونجوري باشه که ديگران ميخوان ، که بهش گير ندن ، به خاطر اونها بخنده ، به خاطر اونها خودش رو ناراحت نشون بده ؛ کاش اونهايي که اين انتظارا رو ازش دارن براش مهم بودن ، اون موقع لااقل بدون اينکه خسته بشه از اين وضع اين کار رو ميکرد ... ولي وقتي آدم افتاده باشه بين يه سري نارفيق - که فقط تا وقتي لازمت دارن باهات مي مونن - دلش ميگيره و وقتي که ديگه شب ميشه ... خودش مي مونه و خودش ... ديگه کسي باقي نمي مونه که آدم بخواد به خاطرش فرد ديگه اي باشه ... تو بعضي از اين مواقع ، ميشه که عزيزترين کس آدم ، عشق آدم ، پيشش نباشه ، که آدم حرفاشو بهش بزنه و خالي بشه ؛ تو اين جور وقتا بهترين کار اينه که آدم پناه بياره به خونه اي که شايد کوچيک و ناپايدار ، ولي خودش براي خودش ساخته ... اين وضع منه ... وقتي دلم ميگيره ، هميشه سعي ميکنم با کسي که از ته دلم دوستش دارم و واسم تو دنيا دومي نداره درد دل کنم ؛ ولي وقتايي که اون نيست ، نميشه نشست و به ديوار گفت ... لااقل ميشه اينجا نوشت ... که شايد يه رهگذري هم بياد و بخونه و بره ... که شايد شنيده بشه حرفي که اگه تو سينه بمونه آدم رو ميخوره ...